W czwartek wieczorem słuchałam w radiu, jakimi to komplementami obdarzono premiera Donalda Tuska we Włoszech. Mąż stanu, człowiek, dzięki ciężkiej pracy którego Polska jest zieloną wyspą na morzu kryzysu, krajem mlekiem i miodem płynącym. Zawał serce prawie mnie dopadł, bo…
Lubię patrzeć na zadowolonych z siebie ludzi, oczywiście pod warunkiem, że moim zdaniem mają prawo tak się czuć. Jan Popis, kończąc oficjalnie tegoroczny festiwal, aż pękał z dumy na scenie. I zasłużenie, miał prawo. On i organizatorzy z STSK, a przede wszystkim artyści, dostarczyli nam tyle dobrych wzruszeń, że z pewnym żalem żegnając tegoroczny festiwal, z dużymi nadziejami czekamy już na następny.
Grał tak, jakby chciał być niewidzialny, prawie bez mimiki, bez rzucania rękami. Po którymś z kolei wyjściu na scenę, wywołany do ukłonów, lewą ręką wskazał na fortepian, tak jak soliści wskazują na towarzyszących im muzyków. A w kuluarach, odbierając słowa podziwu, powiedział: – Grałem fajne utwory.
W środę w słupskiej filharmonii poczułam się jak obywatelka metropolii. Jakiegoś Londynu albo innego Nowego Yorku, gdzie awangardowa muzyka pobrzmiewa z co drugiej hali koncertowej. Awangardowa, nowoczesna, a oklaskiwana tak szczerze i gorąco nawet przez 70-letnie panie, że pozostaje mi się tylko zgodzić z Konradem Mielnikiem, że jedyny podział muzyki jest na dobrą i złą. I dodać, że nie zna też, jeśli chodzi o słuchaczy, granic wiekowych.
- Jak ja kocham takie zdolne ludzie! – zakrzyknęła Medea Berianidze po wtorkowym koncercie. Tyczyło się to Filipa Wojciechowskiego, Henryka Miśkiewicza i innych artystów występujących tego wieczoru. Zachwyt ten podzielali zgodnie wszyscy słuchacze: Polacy, Węgier, Amerykanie, bez względu na znajomość polskiej odmiany przez przypadki. Wychodzili z filharmonii, śmiejąc się od ucha do ucha.
Siedząc w nowym fotelu w poprzecznym szpagacie (autorką nazwy pozycji jest Janina Brzezińska z muzeum, nie ja, niestety) cieszyłam się, że mieszkam w Słupsku, jest wrzesień i mogę sobie słuchać gry Jacka Kortusa, który niemal na oczach słupskiej festiwalowej publiczności przemienił się z utalentowanego nastolatka w dojrzałego pianistę. Chwilo, trwaj, jesteś piękna – zacytował się w mojej głowie Faust, gdy Jacek grał Sonatę h-moll Liszta zwaną faustowską.
Kameraliści muszą mieć talent i charyzmę solistów oraz umiejętność grania w zespole jak muzycy orkiestrowi. Za ten trud nie są jednak sprawiedliwie wynagradzani. Soliści i orkiestry zwykle przyciągają większą publikę, a ci pierwsi cieszą się większą sławą.
Patrząc na program sobotniej inauguracji Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, więcej emocji spodziewałam się po występie hiszpańskiego Włocha niż naszej rodzimej pianistki z Poznania, które to miasto kojarzy się raczej ze spokojnym mieszczaństwem. A tu niespodzianka. To drobna szatynka (podchodząca już pod brunetkę), a nie postawny brunet rozgrzał publiczność do białości.
Czy wiecie, że w Słupsku zagrali w minionym tygodniu fantastyczni gitarzyści i to z całego świata? Chyba nie wiecie, bo was na tych koncertach nie było. Ja dowiedziałam się przypadkiem i jeden obejrzałam. Po prostu jazda bez trzymanki.
Mówi się, że ósme trzonowe zębiska wyrastają nam w wieku, w którym powinniśmy już być mądrzy, stąd ich druga nazwa. We wtorek przekonałam się, że chodzi raczej o to, że mądry człowiek wie, kiedy je usunąć. Ja tego testu nie przeszłam, bo zgłosiłam się do pani doktor za późno. Oj, srogo za tę głupotę zapłaciłam.
Kim jestem? Dziennikarką. Matką dwóch synów, żoną jednego męża. Współposiadaczką jamniczki szorstkowłosej i dwóch chomików. Zainteresowania zgodne z wykształceniem (filologia polska na UAM w Poznaniu i średnia szkoła muzyczna w Słupsku): książki, filmy, muzyka, psychologia. W ramach doskonalenia ciała chadzam na Tai Chi. A w ramach doskonalenia umysłu studiuję na filologii angielskiej, gdzie na razie udało mi się przetrwać pierwszy semestr.
